პატრიარქის, ილია მეორისთვის ბაღი უბრალოდ ლამაზი სივრცე არასოდეს ყოფილა. მისი „წალკოტი“, რომელიც საპატრიარქოს ტერიტორიაზეა გაშენებული, წლების განმავლობაში იქმნებოდა — მცენარეების სიყვარულითა და განსაკუთრებული ყურადღებით. ამბობენ, რომ პატრიარქი ხშირად გადიოდა ბაღში, აკვირდებოდა თითოეულ ყვავილსა და ხეს, და სწორედ აქ პოულობდა სიმშვიდეს.
მისი დამოკიდებულება ბუნებისადმი ძალიან მარტივია — რასაც დარგავ, იმას მიიღებ. ამიტომ ხის დარგვა, ბაღის მოვლა და გარემოზე ზრუნვა მისთვის არა მხოლოდ ყოველდღიური საქმე, არამედ სულიერი პასუხისმგებლობაც იყო.
ილია მეორე გვახსენებს, რომ ბუნება მხოლოდ გარემო არ არის — ეს არის ადგილი, სადაც ადამიანი საკუთარ თავს და ღმერთს უფრო ახლოს გრძნობს.
პატრიარქის, ილია II-ის ცნობილი „წალკოტი“ მდებარეობს თბილისში, საპატრიარქოს რეზიდენციის ტერიტორიაზე (სამების საკათედრო ტაძრის მიმდებარე სივრცეში).
ბაღის მოწყობა დაიწყო დაახლოებით 2000-იანი წლების დასაწყისიდან, როცა სამების ტაძრის კომპლექსი განვითარდა ეტაპობრივად, წლების განმავლობაში, სივრცე გადაიქცა მოვლილ, მრავალფეროვან ბაღად. იქ გაშენებულია:
- დეკორატიული ყვავილები
- ხეხილი
- სხვადასხვა ტიპის ხეები და ბუჩქები
ეს არ არის უბრალოდ დეკორაცია — ეს არის სივრცე, რომელიც პატრიარქის პირადი ჩართულობით იქმნებოდა და იხვეწებოდა წლების განმავლობაში.
ილია II ხშირად გადიოდა ბაღში და დიდ დროს ატარებდა იქ
- განსაკუთრებულად უყვარდა ყვავილები და ხეების მოვლა
- აკვირდებოდა თითოეულ მცენარეს — როგორ იზრდებოდა, როგორ ყვაოდა
👉 მისთვის ბაღი იყო:
- სიმშვიდის ადგილი
- ფიქრისა და ლოცვის სივრცე
- ბუნებასთან პირდაპირი კავშირი
პატრიარქის მთავარი გზავნილი ძალიან მარტივად შეიძლება ასე ჩამოვაყალიბოთ:
- 🌳 ბუნება ღმერთის შექმნილია
- 🌿 ამიტომ მისი მოვლა ადამიანის მოვალეობაა
- 🍎 ხის დარგვა ნიშნავს სიცოცხლის გაგრძელებას და მომავალზე ზრუნვას
მის ქადაგებებში ხშირად გვხვდება აზრი, რომ:
👉 „ადამიანი ვერ იქნება მშვიდობაში, თუ ბუნებასთან ჰარმონიაში არ ცხოვრობს“
როგორც თავად ამბობს:
👉 „ადამიანი ვალდებულია, გაუფრთხილდეს ბუნებას, რადგან ეს არის ღვთის მიერ შექმნილი სამყარო.“
მის ქადაგებებში ბუნებისადმი დამოკიდებულება ხშირად პირდაპირ და მარტივად არის გამოხატული. პატრიარქი განსაკუთრებით უსვამს ხაზს ადამიანის პასუხისმგებლობას:
👉 „ბუნება ღმერთის საჩუქარია და ჩვენ უნდა მოვუფრთხილდეთ მას.“
მისი თქმით, ხის დარგვა და მიწასთან კავშირი მხოლოდ პრაქტიკული საქმე არ არის — ეს სულიერი აქტია:
👉 „ხე რომ დარგო, ეს არის სიცოცხლის გაგრძელება და მომავლის შექმნა.“
ილია მეორე ხშირად აკავშირებს ადამიანის შინაგან მდგომარეობას გარემოსთანაც:
👉 „როცა ადამიანი ბუნებასთან ჰარმონიაში ცხოვრობს, მაშინ მისი სული მშვიდდება.“
„ღმერთმა ადამიანი დააყენა სამყაროს მცველად“
„ადამიანს ევალება ზრუნვა ღვთის ქმნილებაზე“
ილია II წარმოშობით საქართველოს მთიანი რეგიონის — ყაზბეგის (სტეფანწმინდა) ოჯახს უკავშირდება. მისი მშობლები სოფელ სნოდან და სიონიდან იყვნენ, რაც მას ბავშვობიდანვე აკავშირებდა სოფლის ცხოვრებასთან, მთის კულტურასა და ტრადიციებთან.
ბავშვობის პერიოდში ის ხშირად ატარებდა დროს მთიან გარემოში და იზრდებოდა ოჯახში, სადაც სოფლის ტრადიციები, სტუმართმოყვარეობა და სულიერი ცხოვრება მნიშვნელოვანი იყო. ასევე ცნობილია, რომ მისი ოჯახი საბჭოთა პერიოდში დევნილ სასულიერო პირებსაც აფარებდა თავს, რაც კიდევ უფრო ამყარებდა მის კავშირს როგორც ეკლესიასთან, ისე ტრადიციულ ქართულ გარემოსთან.
სწორედ ეს ფესვები — მთიანი რეგიონი, სოფლის კულტურა და ტრადიციები — ითვლება ერთ-ერთ საფუძვლად, რის გამოც მოგვიანებით ილია II განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა სოფლის, მიწისა და ეროვნული იდენტობის მნიშვნელობას.
საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, ილია მეორე ხშირად უსვამდა ხაზს სამშობლოს სიყვარულს, მიწისა და ბუნებრივი რესურსების დაცვის მნიშვნელობას.
